Koniec pewnej epoki. Znika kultowy „niebieski” budynek Uniwersytetu Warszawskiego

Buldożery kończą historię jednego z najbardziej charakterystycznych obiektów akademickich na Służewiu. Budynek przy ulicy Szturmowej 4, przez lata będący domem dla lingwistów i filologów, znika z powierzchni ziemi. Choć warunki w nim panujące od dawna pozostawiały wiele do życzenia, dla tysięcy absolwentów to miejsce sentymentalne.

Gmach przy ulicy Szturmowej 4 przez dekady wpisał się w krajobraz tej części Warszawy. Mieścił się tu Wydział Lingwistyki Stosowanej oraz Filologii Wschodniosłowiańskich UW. To w tych murach kształcili się adepci rusycystyki, ukrainistyki czy białorutenistyki. Jednak budynek, mimo swojej akademickiej rangi, od lat przegrywał walkę z czasem.

Zimą w kurtkach, latem w cieniu „spadającej elewacji”

Absolwenci wspominają to miejsce z mieszanką nostalgii i rozbawienia. Budynek był stary i wymagał kapitalnego remontu. Zimą w salach dydaktycznych bywało na tyle chłodno, że studenci nie zdejmowali kurtek, ponieważ nieszczelne okna nie domykały się, wpuszczając do środka mroźne powietrze.

Charakterystycznym elementem otoczenia „Szturmowej” było ogrodzenie, które pojawiło się tam nie bez powodu. Od wielu lat istniało realne ryzyko, że niebieskie elementy elewacji mogą odpaść i spaść na przechodniów. Taśma i płotki stały się stałym elementem krajobrazu, ostrzegając przed sypiącą się fasadą.

Kuźnia tłumaczy i nowatorskie wizje profesora Lukszyna

Mimo trudnych warunków lokalowych, to właśnie tam rodziły się innowacyjne projekty naukowe. Szturmowa 4 była siedzibą Katedry Języków Specjalistycznych – nowatorskiego projektu profesora Jerzego Lukszyna. Był to pierwszy w Polsce ośrodek akademicki, który od 2000 roku systematycznie badał komunikację specjalistyczną.

To tutaj studenci uczyli się trudnej sztuki tłumaczeń specjalistycznych w zakresie 2 z 3 dostępnych języków: angielskiego, rosyjskiego i niemieckiego. Dzieło profesora Lukszyna kontynuował następnie profesor Stanisław Szadyko. W 2010 roku, po połączeniu z Katedrą Teorii Języków i Akwizycji Językowej, jednostka przekształciła się w Instytut Kulturologii i Lingwistyki Antropocentrycznej, by w grudniu 2013 roku przyjąć obecną nazwę – Instytut Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej (IKSI).

Nowoczesna nauka w starych murach

Kontrast między stanem technicznym budynku a poziomem naukowym był uderzający. Dziś pracownicy Instytutu prowadzą badania w 8 zakładach, 1 laboratorium i 3 pracowniach badawczych. Wykorzystują do tego zaawansowane narzędzia, takie jak okulografy (eyetrackery) czy rezonans magnetyczny (fMRI), publikując wyniki w prestiżowych wydawnictwach.

Obecnie studenci mogą zgłębiać tam lingwistykę stosowaną na specjalności „terminologia i tłumaczenia specjalistyczne”, ucząc się w 4 językach: angielskim, niemieckim, włoskim oraz rosyjskim.

Co to oznacza dla Ciebie? Pożegnanie z legendą

Zniknięcie budynku przy Szturmowej 4 to ważna zmiana dla społeczności akademickiej Warszawy. Oto co warto wiedzieć:

• Koniec sentymentalnych podróży: Dla absolwentów to ostatni moment, by zobaczyć (choćby na zdjęciach) miejsce, gdzie spędzili lata studiów. Fizyczny ślad po „niebieskim budynku” właśnie przestaje istnieć.
• Nowa jakość dla studentów: Rozbiórka starego gmachu symbolizuje ostateczne przeniesienie ciężaru dydaktyki do nowocześniejszych obiektów, gdzie nauka nie wymaga już siedzenia w kurtkach przy nieszczelnych oknach.
• Ciągłość tradycji: Choć mury znikają, dorobek naukowy zapoczątkowany przez prof. Lukszyna jest kontynuowany przez IKSI, który pozostaje w czołówce badań nad komunikacją specjalistyczną.