Dyktando było bezlitosne. „Na żętycę z dzieży czy półgęsek wprost z brytfanny”

„Było trudne” – taka opinia przeważała wśród uczestników Pierwszego Dyktanda Warszawskiego, jakie odbyło się Pałacu Kultury i Nauki. Chyba nie mogło być inne, skoro jego autorem był wybitny językoznawca prof. Jerzy Bralczyk.

O tytuł Warszawskiego Mistrza Ortografii walczyło kilkaset osób. Prowadząca wydarzenie Beata Tadla oraz członkowie jury z prof. Jerzym Bralczykiem, przewodniczącym, Włodzimierzem Paszyńskim, zastępcą Prezydenta m.st. Warszawy oraz dr hab. Katarzyną Kłosińską, językoznawcą, starali się rozładować napięcie i zdenerwowanie uczestników.

– Pani profesor proszę dodać wszystkim piszącym otuchy. – poprosiła Beata Tadla . – Dobrze, ale proszę powiedzieć jak się pisze „otucha” – ripostowała Katarzyna Kłosińska.

– Nie poprawiajcie siebie – radził prof. Bralczyk – bowiem sprawdzając inne dyktanda widziałem, że te przekreślone wyrazy, ten pierwszy zapis, był najczęściej prawidłowy.
Żarty jury skończyły się szybko i na sali dało się wyczuć olbrzymie napięcie już przy pierwszym zdaniu, które zaczął czytać jego autor prof. Bralczyk:

„Jak by to było przyjemnie przemierzyć, jak w pozaprzeszłym wieku, warszawskie przestrzenie, wzdłuż i wszerz, w poprzek i na ukos, od niegdysiejszych suburbiów, choćby od dzisiejszych pierzei do pierzei, na przykład od miejsca, gdzie dziś stacja Kolei Mazowieckich Ursus-Niedźwiadek, aż do Zalewu Zegrzyńskiego, jakimś staromodnym, z dawna już zapomnianym środkiem lokomocji, nowo wyposażonym ekwipażem, albo choćby wiejskim obskurnym wozem z hołoblami i duhą, nawet gdyby trwało to półtrzecia dnia! Podczas takiego wojażu można by się zatrzymać w pół drogi, wstąpić do jakiejś oberży czy zgoła zgrzebnej garkuchni na staropolskie proste jadło, na żętycę z dzieży czy półgęsek wprost z brytfanny.”

Po odczytaniu całego tekstu i kilkakrotnym powtórzeniu, zebrano wszystkie prace a oczekującym na werdykt jury czas umilał teatr Ab Ovo, który w improwizowanych skeczach nawiązał do właśnie zakończonego dyktanda.