Nie żyje Tadeusz Wojciechowski. Powstaniec warszawski i profesor miał 101 lat
Zmarł prof. Tadeusz Wojciechowski ps. „Olek” – uczestnik Powstania Warszawskiego, łącznik batalionu „Kiliński”, członek Szarych Szeregów i wieloletni naukowiec. Miał 101 lat. Informację o jego śmierci przekazało Muzeum Powstania Warszawskiego oraz Rafał Trzaskowski.

Tadeusz Wojciechowski należał do pokolenia, którego młodość przypadła na okupację niemiecką i Powstanie Warszawskie. Po wojnie związał swoje życie z nauką, a w 1989 roku uzyskał tytuł profesora.
Ostatnie lata spędził w podwarszawskich Markach.
Rafał Trzaskowski: Warszawa będzie o nim pamiętać
O śmierci Tadeusza Wojciechowskiego poinformował prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski.
Przypomniał, że Wojciechowski był powstańcem, łącznikiem w batalionie „Kiliński”, członkiem Szarych Szeregów, a po kapitulacji Powstania trafił do niemieckiej niewoli.
Prezydent podkreślił również jego późniejszą karierę naukową.
„Panie Tadeuszu – dziękujemy za wszystko. Warszawa będzie o Panu pamiętać” – napisał Rafał Trzaskowski.
Tadeusz Wojciechowski „Olek” – harcerz. Powstaniec. Łącznik w Batalionie „Kiliński”. Członek Szarych Szeregów. Po powstaniu trafił do niemieckiej niewoli. Po wojnie poświęcił się karierze naukowej – w 1989 r. uzyskał tytuł profesora. Ostatnie lata życia spędził w podwarszawskich Markach. Odszedł w wieku 101 lat.
Panie Tadeuszu – dziękujemy za wszystko. Warszawa będzie o Panu pamiętać.
— Rafał Trzaskowski (@trzaskowski_) November 18, 2026
Do konspiracji trafił jako harcerz
Według informacji Muzeum Powstania Warszawskiego Tadeusz Wojciechowski został wprowadzony do konspiracji około 1942 roku przez kolegę z harcerstwa.
Posługiwał się pseudonimem „Olek”.
Muzeum Powstania Warszawskiego wskazuje, że podczas Powstania służył jako strzelec, kapral i łącznik w batalionie „Kiliński” na terenie Śródmieścia Północnego.
Do batalionu „Kiliński” dołączył 1 sierpnia
1 sierpnia 1944 roku Wojciechowski nie doczekał się łącznika, który miał wskazać miejsce koncentracji jego macierzystego oddziału.
Wraz z kolegą zdecydował się więc dołączyć jako ochotnik do batalionu „Kiliński”.
Pełnił tam funkcję łącznika.
Od połowy sierpnia służył także w Harcerskiej Poczcie Polowej w Śródmieściu Północnym.
Była to jedna z najważniejszych struktur łączności podczas Powstania Warszawskiego. Młodzi harcerze przenosili wiadomości i korespondencję pomiędzy oddziałami oraz mieszkańcami miasta, często poruszając się pod ostrzałem.
Po Powstaniu trafił do niemieckiej niewoli
Po kapitulacji Powstania Tadeusz Wojciechowski został jeńcem wojennym.
Trafił najpierw do Stalagu XI B Fallingbostel, a następnie do Stalagu VI J Dorsten.
Do Polski wrócił w październiku 1945 roku.
Wojna nie zakończyła jednak jego aktywnego życia. Po powrocie do kraju rozpoczął nowy rozdział związany z nauką.
Po wojnie został naukowcem
W 1948 roku rozpoczął studia w Katowicach.
W swojej działalności naukowej zajmował się między innymi:
- ekonomiką przedsiębiorstw,
- zarządzaniem,
- planowaniem,
- marketingiem.
Był autorem licznych publikacji naukowych oraz skryptów akademickich.
W czerwcu 1989 roku uzyskał tytuł profesora.
W ten sposób jego życiorys połączył dwa niezwykle różne doświadczenia – walkę o Warszawę w młodości oraz późniejszą wieloletnią działalność akademicką.
Otrzymał liczne odznaczenia
Za swoją działalność wojenną, społeczną i zawodową Tadeusz Wojciechowski został uhonorowany wieloma odznaczeniami.
Otrzymał między innymi:
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski,
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski,
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945,
- Warszawski Krzyż Powstańczy,
- Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju,
- Krzyż Zasługi dla ZHP z Mieczami,
- Złotą Odznakę Honorową „Za Zasługi dla Warszawy”,
- Medal Komisji Edukacji Narodowej,
- Medal XXX-lecia PRL.
Miał 101 lat
Tadeusz Wojciechowski zmarł w wieku 101 lat.
Do końca pozostawał jednym z żyjących świadków Powstania Warszawskiego i przedstawicielem pokolenia, które przeżyło okupację, walkę w stolicy oraz niemiecką niewolę.
Jego relacja znajduje się również w Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego, gdzie zachowano wspomnienia uczestników walk z 1944 roku.
Warszawa żegna dziś nie tylko uczestnika Powstania, ale również człowieka, który po wojnie przez dziesięciolecia pracował naukowo i przekazywał swoją wiedzę kolejnym pokoleniom.

Magister inżynier Technologii Żywienia i szef kuchni. Absolwent Gastronomii i Sztuki Kulinarnej na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie. W redakcji łączy inżynierskie podejście do technologii żywności z wieloletnią praktyką za „sterami” profesjonalnej kuchni. Specjalizuje się w prześwietlaniu składów produktów, tropieniu „paragonów grozy” oraz wyjaśnianiu standardów sanitarnych. Jego teksty pomagają czytelnikom nie tylko lepiej gotować, ale przede wszystkim świadomie kupować i jeść bezpiecznie.